openlaw.pl
polskie prawo online
tu byłem: MediacjaPrawaObowiazkiMediatora
 Tematy:
  Komparatystyka Prawa
 postępowanie cywilne
  Postepowanie Karne
  Postepowanie Sadowoadmini...
 prawo cywilne
 prawo energetyczne
 prawo europejskie
 prawo gospodarcze
 prawo karne
  Prawo Kolizyjne
  Prawo Konstytucyjne
  Prawo Obce
 prawo pracy
 prawo prywatne międzynarod...
 prawo publiczne
  Prawo Socjalne
 prawo spółek
 teoria prawa
 Informacje:
 akty prawne
 artykuły
 dokumenty
 glosy
  Interpretacje Podatkowe
 kazusy
 komentarze
 leksykon openlaw.pl
 literatura
 mind-mapy
 opinie prawne
 orzecznictwo
 recenzje
 samorządy prawnicze
 schematy
 skróty
 skrypty
 wzory
 Adresaci:
 autor
  Grenzgaenger
 klient
  Radca Prawny
 student
 użytkownik
 wierzyciel

Prawa i obowiązki mediatora

przedstawienie praw i obowiązków mediatora w postępowaniu mediacyjnym

A. Informacje ogólne
Zdefiniowanie praw i obowiązków mediatora jest trudne tak na płaszczyźnie regulacji prawnych, jak i rozważań doktrynalnych. Omawiając je, szczególną uwagę zwrócić należy nie tylko na samą istotę mediacji, ale również na pryncypia wypracowane wedle międzynarodowych standardów, którymi rządzi się mediacja, a odnoszącymi się do osoby mediatora. Określone wzorce i standardy, które w związku z prowadzeniem mediacji powinny być uwzględnione i zachowane, wyznacza m.in. Europejski Kodeks Postępowania Mediatorów, przygotowany pod auspicjami Komisji Europejskiej i ogłoszony w lipcu 2004 r., a także Kodeks Etyczny Mediatorów Polskich opracowany w maju 2008 roku przez Społeczną Radę do spraw Alternatywnych Metod Rozwiązywania Konfliktów i Sporów przy Ministrze Sprawiedliwości.

B. Poufność mediatora
Powszechnie przyjmuje się, że jedną z podstawowych zasad charakteryzujących postępowanie mediacyjne jest zasada poufności. Ta fundamentalna zasada, gwarantująca szczerość i prawdziwość oświadczeń stron, znalazła odzwierciedlenie w art. 1834 § 1 KPC
art. 1834 KPC
§ 1. Postępowanie mediacyjne nie jest jawne.
§ 2. Mediator jest obowiązany zachować w tajemnicy fakty, o których dowiedział się w związku z prowadzeniem mediacji, chyba że strony zwolnią go z tego obowiązku.
§ 3. Bezskuteczne jest powoływanie się w toku postępowania przed sądem lub sądem polubownym na propozycje ugodowe, propozycje wzajemnych ustępstw lub inne oświadczenia składane w postępowaniu mediacyjnym.
, zgodnie z którym postępowanie mediacyjne nie jest jawne. Poufność mediacji nie powinna być traktowana jako wyjątek od wyrażonej w art. 9 KPC
art. 9 KPC
§ 1. Rozpoznawanie spraw odbywa się jawnie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Strony i uczestnicy postępowania mają prawo przeglądać akta sprawy i otrzymywać odpisy, kopie lub wyciągi z tych akt.
§ 2. Strony i uczestnicy postępowania mają prawo do otrzymania z akt sprawy zapisu dźwięku, chyba że protokół został sporządzony wyłącznie pisemnie.
zasady jawności postępowania w sprawach cywilnych. Przyjąć należy, że zasada ta dotyczy wyłącznie rozpoznawania i rozstrzygania spraw przez sądy. Natomiast w przypadku mediacji, nawet jeżeli została zainicjowana przez sąd, sprawa zostaje załatwiona przez same strony, a nie przez władcze rozstrzygnięcie sądu.

1. Obowiązek zachowania w tajemnicy
Nie ulega wątpliwości, że zasada poufności odnosi się przede wszystkim do osoby mediatora. Jest on obowiązany zachować w tajemnicy fakty, o których dowiedział się w związku z prowadzeniem mediacji (art. 1834 § 2 KPC
art. 1834 KPC
§ 1. Postępowanie mediacyjne nie jest jawne.
§ 2. Mediator jest obowiązany zachować w tajemnicy fakty, o których dowiedział się w związku z prowadzeniem mediacji, chyba że strony zwolnią go z tego obowiązku.
§ 3. Bezskuteczne jest powoływanie się w toku postępowania przed sądem lub sądem polubownym na propozycje ugodowe, propozycje wzajemnych ustępstw lub inne oświadczenia składane w postępowaniu mediacyjnym.
). Niedopuszczalne jest, aby mediator ujawnił na zewnątrz (poza krąg osób biorących udział w mediacji) treść rozmów i podawane przez strony w toku postępowania informacje.

2. Zwolnienie z obowiązku zachowania w tajemnicy
Z obowiązku tego mogą go zwolnić jedynie obie strony, wyrażając w tym celu zgodne oświadczenia woli. Zgoda stron na ujawnienie informacji objętych tajemnicą mediacyjną powinna co do zasady nastąpić na piśmie lub w obecności świadków, a ponadto musi być wyrażona w sposób wyraźny, jednoznaczny, który nie budzi zastrzeżeń. Jeżeli w czasie pełnienia swojej funkcji mediator odbywał indywidualne spotkania z jedną ze stron, nie może on ujawniać informacji uzyskanych podczas tych rozmów drugiej stronie sporu, jeśli nie wyraziła na to zgody strona uczestnicząca w takim spotkaniu. W szczególnych sytuacjach zasada poufności jest realizowana również poprzez objęcie tajemnicą samego faktu prowadzenia mediacji między stronami. Dotyczy to w szczególności spółek publicznych notowanych na Giełdzie Papierów Wartościowych, dla których ujawnienie informacji o prowadzeniu istotnego sporu jest w stanie negatywnie wpłynąć na notowania emitowanych przez nie akcji.

3. Zakaz występowania w charakterze świadka
Konsekwencją tajemnicy mediacyjnej jest treść art. 2591 KPC
art. 2591 KPC
Mediator nie może być świadkiem co do faktów, o których dowiedział się w związku z prowadzeniem mediacji, chyba że strony zwolnią go z obowiązku zachowania tajemnicy mediacji.
, który przewiduje, że mediator nie może być świadkiem co do faktów, o których dowiedział się w związku z prowadzeniem mediacji, chyba że strony zwolnią go z obowiązku zachowania tajemnicy mediacji.
Ponadto z umownych ustaleń stron, bądź też z regulaminu ośrodka mediacyjnego, może wynikać zakaz występowania mediatora w sprawie stanowiącej przedmiot mediacji w charakterze arbitra, eksperta, pełnomocnika lub doradcy którejkolwiek ze stron w sądowym, arbitrażowym lub podobnym postępowaniu .

4. Poufność w odniesieniu do stron
Natomiast poufność mediacji w odniesieniu do stron uregulowana została jedynie w ten sposób, że bezskuteczne jest powoływanie się w toku postępowania przed sądem lub sądem polubownym na propozycje ugodowe, propozycje wzajemnych ustępstw lub inne oświadczenia składane w postępowaniu mediacyjnym (art. 1834 § 3 KPC
art. 1834 KPC
§ 1. Postępowanie mediacyjne nie jest jawne.
§ 2. Mediator jest obowiązany zachować w tajemnicy fakty, o których dowiedział się w związku z prowadzeniem mediacji, chyba że strony zwolnią go z tego obowiązku.
§ 3. Bezskuteczne jest powoływanie się w toku postępowania przed sądem lub sądem polubownym na propozycje ugodowe, propozycje wzajemnych ustępstw lub inne oświadczenia składane w postępowaniu mediacyjnym.
). Z przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o mediacji nie wynika natomiast wprost obowiązek zachowania poufności przez strony. Może on jednak mieć swoje źródło w umowie o mediację albo w postanowieniach regulaminu ośrodka mediacyjnego. W piśmiennictwie wskazuje się również na dopuszczalność odpowiedniego zastosowania do mediacji art. 721 KC
art. 721 KC
§ 1. Jeżeli w toku negocjacji strona udostępniła informacje z zastrzeżeniem poufności, druga strona jest obowiązana do nieujawniania i nieprzekazywania ich innym osobom oraz do niewykorzystywania tych informacji dla własnych celów, chyba że strony uzgodniły inaczej.
§ 2. W razie niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków, o których mowa w § 1, uprawniony może żądać od drugiej strony naprawienia szkody albo wydania uzyskanych przez nią korzyści.
.

5. Treść protokołu mediacyjnego
Z zasady poufności postępowania mediacyjnego wynika fakt, że protokół mediacyjny powinien zawierać – poza danymi identyfikującymi strony i mediatora oraz dotyczącymi czasu i miejsca mediacji – jedynie jej ostateczny wynik (art. 18312 § 1 KPC
art. 18312 KPC
§ 1. Z przebiegu mediacji sporządza się protokół, w którym oznacza się miejsce i czas przeprowadzenia mediacji, a także imię, nazwisko (nazwę) i adresy stron, imię i nazwisko oraz adres mediatora, a ponadto wynik mediacji. Protokół podpisuje mediator.
§ 2. Jeżeli strony zawarły ugodę przed mediatorem, ugodę zamieszcza się w protokole albo załącza się do niego. Strony podpisują ugodę. Niemożność podpisania ugody mediator stwierdza w protokole.
§ 21. Przez podpisanie ugody strony wyrażają zgodę na wystąpienie do sądu z wnioskiem o jej zatwierdzenie, o czym mediator informuje strony.
§ 3. Mediator doręcza stronom odpis protokołu.
). Mediator nie może zatem przekazywać sądowi szczegółowych informacji o przebiegu mediacji, poza tymi, które muszą znaleźć się w protokole.

6. Ograniczenia obowiązku zachowania poufności
Wydaje się, że zakaz ujawniania na zewnątrz informacji uzyskanych w toku mediacji doznaje jednak pewnych ograniczeń. Wyjątkiem są przypadki, gdy w trakcie postępowania wychodzi na jaw poważne przestępstwo czy zamiar jego popełnienia. W takiej sytuacji mediator powinien zachować równowagę między zasadą poufności i potrzebą zapobieżenia poważnej krzywdzie czy szkodzie. Ciąży bowiem na nim obowiązek powiadomienia odpowiednich organów o informacjach wyczerpujących znamiona przestępstwa (por. np. art. 240 KK
art. 240 KK
§ 1. Kto, mając wiarygodną wiadomość o karalnym przygotowaniu albo usiłowaniu lub dokonaniu czynu zabronionego określonego w art. 118, 118a, 120-124, 127, 128, 130, 134, 140, 148, 163, 166, 189, 252 lub przestępstwa o charakterze terrorystycznym, nie zawiadamia niezwłocznie organu powołanego do ścigania przestępstw,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2. Nie popełnia przestępstwa określonego w § 1, kto zaniechał zawiadomienia, mając dostateczną podstawę do przypuszczenia, że wymieniony w § 1 organ wie o przygotowywanym, usiłowanym lub dokonanym czynie zabronionym; nie popełnia przestępstwa również ten, kto zapobiegł popełnieniu przygotowywanego lub usiłowanego czynu zabronionego określonego w § 1.
§ 3. Nie podlega karze, kto zaniechał zawiadomienia z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym.
i art. 304 KPK
art. 304 KPK
§ 1. Każdy dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub Policję. Przepis art. 191 § 3 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub Policję oraz przedsięwziąć niezbędne czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa.
§ 3. Zawiadomienie o przestępstwie, co do którego prowadzenie śledztwa przez prokuratora jest obowiązkowe, lub własne dane świadczące o popełnieniu takiego przestępstwa Policja przekazuje wraz z zebranymi materiałami niezwłocznie prokuratorowi.
).

C. Bezstronność mediatora
Zasada bezstronności (obiektywizmu) mediatora w rozstrzyganiu sporu to druga reguła rządząca mediacją. Jej emanacją jest przepis wskazujący, że mediator powinien zachowywać bezstronność przy prowadzeniu mediacji (art. 1833 KPC
art. 1833 KPC
Mediator powinien zachować bezstronność przy prowadzeniu mediacji.
). Mediator nie może podejmować żadnych działań, które mogłyby wywołać wątpliwości co do jego bezstronności. Oznacza to, że jego obowiązkiem jest brak faworyzowania którejkolwiek ze stron oraz równe i uczciwe ich traktowanie niezależnie od zajmujących pozycji. Mediator powinien w równy sposób angażować się w pomoc dla każdej ze stron i poświęcać im tyle samo czasu i uwagi.

1. Nierównowaga stron
Pewne trudności w zachowaniu bezstronności mediatora rodzić może nierównowaga stron, wynikająca z różnych ich sytuacji majątkowych, pozycji społecznych, poziomów wykształcenia itp. Nie należy zgodzić się z poglądem, że w przypadku szczególnej dysproporcji między stronami zadaniem mediatora powinno być wspieranie strony słabszej. Ze względu na wymóg bezstronności mediator w zasadzie nie powinien w jakikolwiek sposób pomagać stronie słabszej. Natomiast za dozwolone, a w wielu sprawach nawet pożądane, uznać należy wskazywanie przez mediatora stronom na możliwość i celowość zasięgnięcia opinii profesjonalnych doradców prawnych przed ostatecznym uzgodnieniem warunków ugody.

2. Gwarancje zasady beztronności
Pomimo, że zasada bezstronności mediatora została sformułowana explicite w art. 1833 KPC
art. 1833 KPC
Mediator powinien zachować bezstronność przy prowadzeniu mediacji.
, w Kodeksie postępowania cywilnego zabrakło jednak gwarancji dotyczących jej zapewnienia. Autorzy projektu ustawy uzasadniali ich brak tym, że skoro mediator nie ma żadnych uprawnień władczych i nie rozstrzyga sporu, a jego zadanie polega na doprowadzeniu do zawarcia ugody stron, to zbędna jest instytucja wyłączenia mediatora i nie przewiduje się ograniczeń co do wyboru mediatora z uwagi na pokrewieństwo z jedną ze stron.

3. Obowiązek powiadomienia stron
Występowanie okoliczności stawiających pod znakiem zapytania bezstronność osoby trzeciej nie stanowi eo ipso bezwzględnej przeszkody do sprawowania funkcji mediatora. Za podstawowy obowiązek mediatora uznaje się jednak niezwłoczne poinformowanie stron o ich zaistnieniu, zarówno przed wszczęciem postępowania mediacyjnego, jak i w jego trakcie, jeśli dopiero wtedy się ujawnią. W takim przypadku mediator powinien zasięgnąć opinii uczestników mediacji i uzyskać od nich ewentualną zgodę na dalsze prowadzenie mediacji. Jeżeli jednak mediator czuje, że nie będzie w stanie zachować bezstronności w sprawie, powinien odmówić prowadzenia mediacji, bez względu na decyzję stron. Trudno bowiem wyobrazić sobie realizację postulatu bezstronności mediatora w sytuacji, gdy jest on spokrewniony z jedną ze stron lub pozostaje z nią w jakiejkolwiek więzi emocjonalnej. Taka odmowa w odniesieniu do mediatorów stałych stanowi „ważny powód”, w rozumieniu art. 1832 § 4 KPC
art. 1832 KPC
§ 1. Mediatorem może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych, korzystająca w pełni z praw publicznych.
§ 2. Mediatorem nie może być sędzia. Nie dotyczy to sędziów w stanie spoczynku.
§ 3. Organizacje pozarządowe w zakresie swoich zadań statutowych oraz uczelnie mogą prowadzić listy stałych mediatorów oraz tworzyć ośrodki mediacyjne. Wpis na listę wymaga wyrażonej na piśmie zgody mediatora. Informację o listach stałych mediatorów oraz o ośrodkach mediacyjnych przekazuje się prezesowi sądu okręgowego.
§ 4. Stały mediator może odmówić prowadzenia mediacji tylko z ważnych powodów, o których jest obowiązany niezwłocznie powiadomić strony, a jeżeli strony do mediacji skierował sąd - również sąd.
.

4. Rezygnacja z udziału w postępowaniu mediacyjnym
Ostatecznie jednak, jeśli strona poweźmie jakiekolwiek wątpliwości co do bezstronności mediatora i utraci do niego zaufanie, może – w myśl zasady dobrowolności – sama zrezygnować z dalszego udziału w mediacji, nie tracąc możliwości dochodzenia swych praw w przyszłości. Wiążą się z tym jednak dwie niedogodności. Pierwsza dotyczy sytuacji, w której sprawa została skierowana do mediacji przez sąd. W myśl art. 1838 § 2 KPC
art. 1838 KPC
§ 1. Sąd aż do zamknięcia pierwszego posiedzenia wyznaczonego na rozprawę może skierować strony do mediacji. Po zamknięciu tego posiedzenia sąd może skierować strony do mediacji tylko na zgodny wniosek stron.
§ 2. Sąd może skierować strony do mediacji tylko raz w toku postępowania.
§ 3. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Mediacji nie prowadzi się, jeżeli strona w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia lub doręczenia jej postanowienia o skierowaniu do mediacji nie wyraziła zgody na mediację.
§ 4. Przepisu § 1 nie stosuje się w sprawach rozpoznawanych w postępowaniu nakazowym i upominawczym.
niedopuszczalne jest ponowne skierowanie stron do innego mediatora, chyba że zgodnie wybiorą innego mediatora w ramach pierwotnego postanowienia sądu (art. 1839 zd. 1 KPC
art. 1839 KPC
Kierując strony do mediacji, sąd wyznacza mediatora; jednakże strony mogą wybrać innego mediatora. Na zgodny wniosek stron sąd może upoważnić mediatora do zapoznania się z aktami sprawy.
). Druga wynika z art. 1835 KPC
art. 1835 KPC
Mediator ma prawo do wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem mediacji, chyba że wyraził zgodę na prowadzenie mediacji bez wynagrodzenia. Wynagrodzenie i zwrot wydatków obciążają strony.
a wiąże się z obowiązkiem opłacenia wynagrodzenia i wydatków poniesionych przez mediatora, który okazał się stronniczy.

5. Dodatkowe postanowienia
Dodatkowe postanowienia dotyczące obowiązku zachowania bezstronności przez mediatora mogą mieć swoje źródło w umowie wiążącej strony, bądź też w regulaminie wyspecjalizowanego ośrodka mediacyjnego.

D. Neutralność mediatora
Jako kolejną podstawową cechę, której powinien odpowiadać wzorowy mediator, wskazuje się zachowanie przez niego neutralności. Mediatora obowiązuje neutralność wobec przedmiotu sporu. Ze względu na to, że jest osobą jedynie pośredniczącą w osiągnięciu satysfakcjonującego porozumienia, nie opowiada się za żadną ze stron i nie ocenia, czy przyjęte przez strony rozwiązanie jest dla obu z nich korzystne. Neutralność wyraża się również w umiejętności nie narzucania przez mediatora własnych rozwiązań, systemu wartości czy światopoglądu, choćby był przekonany o ich słuszności. Zadaniem mediatora jest „jedynie” towarzyszenie stronom w samodzielnym poszukiwaniu właściwego rozwiązania konfliktu.

E. Bezinteresowność mediatora
Charakteryzując pozycję mediatora, należy wskazać także na zasadę bezinteresowności. Zgodnie z jej założeniem mediator nie może czerpać żadnych korzyści materialnych lub osobistych z tego co jest przedmiotem mediacji. Co prawda mediator pobiera co do zasady wynagrodzenie za swoją pracę, ale nie jest ono uzależnione od konkretnego sposobu rozwiązania konfliktu. Dlatego też przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o mediacji nie przewidują szczególnych korzyści (np. w postaci zwiększonego wynagrodzenia) na wypadek zawarcia ugody przez strony.

F. Akceptowalność osoby mediatora
Zgodnie z kolejną zasadą, jaką jest akceptowalność, strony konfliktu muszą wyrazić zgodę (akceptację) na konkretną osobę mediatora. W przeciwnym wypadku mogą one poprosić o jej zmianę. Zasada ta dotyczy również reguł postępowania, które powinny być ustalone na początku sesji i zaakceptowane przez obie strony.

G. Profesjonalizm mediatora
Zasada profesjonalizmu (fachowości) wymaga od mediatora nie tylko odpowiedniego przeszkolenia w zakresie prowadzenia mediacji, ale również stałego poszerzania wiedzy i umiejętności.

H. Szacunek wobec stron
Realizując postulat szacunku wobec stron, mediator dba o dobry klimat postępowania mediacyjnego, koncentrując się jednocześnie na tym, co każda ze stron uważa za sprawiedliwe. Strony, niezależnie od tego, jak bardzo różne stanowiska prezentują, powinny odczuwać, że są szanowane.

I. Brak uprawnień do podejmowania władczych decyzji
Mediatora cechuje także brak uprawnień do podejmowania rozstrzygających decyzji, co odróżnia go od sędziego. Mediator nie rozstrzyga sporu, lecz stara się ułatwić stronom osiągnięcie satysfakcjonującego dla nich porozumienia. To one powinny zachowywać pełną władzę nad treścią ugody, a żadna decyzja dotycząca jej treści nie może być podjęta bez ich zgody. Zadaniem mediatora jest kontrola przebiegu postępowania mediacyjnego, zachęcanie stron do czynnego udziału w rozwiązaniu konfliktu, a ponadto dążenie do realnego zaspokojenia interesów każdej ze stron (strategia wspólnej wygranej „win-win”).

J. Skierowanie ku przyszłości
Przy omawianiu roli mediatora ważne podkreślenia jest również skierowanie ku przyszłości. Celem mediacji jest znalezienie praktycznego rozwiązania kwestii spornych, a nie ustalenie kto ponosi winę za określone zachowanie. Mediator powinien dążyć do wznowienia pozytywnych relacji między zwaśnionymi stronami oraz stworzenia realnych szans na ich trwanie w przyszłości poprzez likwidację rzeczywistych źródeł konfliktu.

K. Przeprowadzenie mediacji i orgaznizacja posiedzenia mediacyjnego
Mimo braku ustawowych wytycznych przyjąć należy, że zasadniczym obowiązkiem mediatora jest przeprowadzenie mediacji i organizacja posiedzenia mediacyjnego. Zgodnie z art. 18311 KPC
art. 18311 KPC
Mediator niezwłocznie ustala termin i miejsce posiedzenia mediacyjnego. Wyznaczenie posiedzenia mediacyjnego nie jest wymagane, jeżeli strony zgodzą się na przeprowadzenie mediacji bez posiedzenia mediacyjnego.
po otrzymaniu wniosku o mediację mediator niezwłocznie ustala termin i miejsce posiedzenia mediacyjnego, chyba że strony ustaliły że posiedzeń mediacyjnych nie będzie. Z mediacji sporządza się protokół mediacyjny, za którego powstanie i poprawność odpowiada mediator. Jak wynika z art. 18312 § 3 KPC
art. 18312 KPC
§ 1. Z przebiegu mediacji sporządza się protokół, w którym oznacza się miejsce i czas przeprowadzenia mediacji, a także imię, nazwisko (nazwę) i adresy stron, imię i nazwisko oraz adres mediatora, a ponadto wynik mediacji. Protokół podpisuje mediator.
§ 2. Jeżeli strony zawarły ugodę przed mediatorem, ugodę zamieszcza się w protokole albo załącza się do niego. Strony podpisują ugodę. Niemożność podpisania ugody mediator stwierdza w protokole.
§ 21. Przez podpisanie ugody strony wyrażają zgodę na wystąpienie do sądu z wnioskiem o jej zatwierdzenie, o czym mediator informuje strony.
§ 3. Mediator doręcza stronom odpis protokołu.
na mediatorze ciąży obowiązek doręczenia stronom odpisów protokołu, bez względu na wynik mediacji. Jeżeli doszło do zawarcia ugody, mediator niezwłocznie składa protokół (wraz z ugodą, gdy stanowi ona odrębny dokument) w sądzie, który byłby właściwy do rozpoznania sprawy według właściwości ogólnej lub wyłącznej (art. 18313 § 1 KPC
art. 18313 KPC
§ 1. Po zawarciu ugody mediator niezwłocznie składa protokół w sądzie, który byłby właściwy do rozpoznania sprawy według właściwości ogólnej lub wyłącznej.
§ 2. W razie skierowania przez sąd sprawy do mediacji mediator składa protokół w sądzie rozpoznającym sprawę.
). Natomiast w przypadku mediacji ze skierowania sądu, mediator składa protokół (z ugodą stron lub bez niej, gdy mediacja zakończyła się niepowodzeniem) w sądzie rozpoznającym sprawę (art. 18313 § 2 KPC
art. 18313 KPC
§ 1. Po zawarciu ugody mediator niezwłocznie składa protokół w sądzie, który byłby właściwy do rozpoznania sprawy według właściwości ogólnej lub wyłącznej.
§ 2. W razie skierowania przez sąd sprawy do mediacji mediator składa protokół w sądzie rozpoznającym sprawę.
).

L. Prawidłowość i realność ugody
W każdym przypadku mediator powinien dbać, aby zawarta między stronami ugoda była tak skonstruowana, aby mogła zostać zatwierdzona przez sąd (por. art. 18314 KPC
art. 18314 KPC
§ 1. Jeżeli zawarto ugodę przed mediatorem, sąd, o którym mowa w art. 18313, na wniosek strony niezwłocznie przeprowadza postępowanie co do zatwierdzenia ugody zawartej przed mediatorem.
§ 2. Jeżeli ugoda podlega wykonaniu w drodze egzekucji, sąd zatwierdza ją przez nadanie jej klauzuli wykonalności; w przeciwnym przypadku sąd zatwierdza ugodę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym.
§ 3. Sąd odmawia nadania klauzuli wykonalności albo zatwierdzenia ugody zawartej przed mediatorem, w całości lub części, jeżeli ugoda jest sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa, a także gdy jest niezrozumiała lub zawiera sprzeczności.
). Ponadto wypracowane porozumienie powinno być w pełni możliwe do wprowadzenia w życie. Dlatego też, mediator zawsze sprawdza realność i wykonalność przyjmowanych przez strony założeń. Wypełniając tę rolę może zachęcać je do poszukiwania alternatywnych, dla stron jeszcze bardziej korzystnych, rozwiązań sporu. Może przy tym zaproponować stronom na przykład skorzystanie z usług eksperta.

M. Pomoc stronom
Jako ostatnia, nie mniej ważna od pozostałych, jawi się zasada pomocy stronom w zakończeniu sporu. Zgodnie z jej założeniem zadaniem mediatora jest upewnienie się, że uczestnicy mediacji w jednakowy sposób rozumieją warunki zawieranej ugody. Istotne jest, aby strony były świadome konieczności jej wypełnienia, co rzutuje na obraz i skuteczność mediacji.

N. Wynagrodzenie mediatora
Podobnie, jak w przypadku obowiązków, przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie formułują praw mediatora zbyt szeroko. W myśl art. 1835 KPC
art. 1835 KPC
Mediator ma prawo do wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem mediacji, chyba że wyraził zgodę na prowadzenie mediacji bez wynagrodzenia. Wynagrodzenie i zwrot wydatków obciążają strony.
podstawowym uprawnieniem mediatora jest prawo do wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem mediacji.

O. Wzory pism
- wzór oświadczenia mediatora o jego bezstronności w sprawie,
- protokół z mediacji,
- wniosek o wpis na listę stałych mediatorów.

P. Literatura
1. Ł. Błaszczak, M. Ludwik, Sądownictwo polubowne (Arbitraż), Warszawa 2007, s. 36,
2. M. Bobrowicz, Wygrywają wszyscy i powód, i pozwany, GP z 16.11.2005 r.,
3. A. Zienkiewicz, Mediacja instytucjonalna w postępowaniu procesowym w sprawach gospodarczych w Polsce – między inspiracją europejską a wewnętrzną koniecznością, (w:) Teoretycznoprawne problemy integracji europejskiej, pod red. L. Leszczyńskiego, Lublin 2004,
4. A. Kąkolecki, Zasady pojednawczego rozstrzygania sporów (ADR) Międzynarodowej Izby Handlowej w Paryżu, R.Pr. 2003, nr 5, s. 125,
5. A. Krata, Mediacja – spotkanie i współpraca, Dodatek specjalny do Tem. 2005, nr 4,
6. J. Rajski, Regulamin ADR Międzynarodowej Izby Handlowej z 2001 roku, PPH 2001, nr 11,
7. E. Gmurzyńska, Mediacja w sprawach cywilnych w amerykańskim systemie prawnym – zastosowanie w Europie i w Polsce, Warszawa 2007,
8. T. Pietryga, Mediacja to nie procesowa gra na czas, GP z 4.1.2007 r.,
9. A. Krata, Mediacja – sukces współpracy, EP 2005, nr 12, s. 19,
10. G. Skrzypczak, Prawnik a sposoby rozwiązywania sporów. Negocjacje i mediacje – wprowadzenie, MoP 2004, nr 4.


CategoryMediacjaWSprawachCywilnych
 

brak komentarzy do strony. [dodaj komentarz]

informacja prawna  |  regulamin  |  korzystanie z treści wyłącznie w oparciu o licencję openlaw.pl ©
Strona zosta�a wygenerowana w 0.1657 sekund