openlaw.pl
polskie prawo online
wybrany dokument: RoszczeniaZwrotPozytkow
tu byłem: RoszczeniaZwrotPozytkow
 Tematy:
  Komparatystyka Prawa
 postępowanie cywilne
  Postepowanie Karne
  Postepowanie Sadowoadmini...
 prawo cywilne
 prawo energetyczne
 prawo europejskie
 prawo gospodarcze
 prawo karne
  Prawo Kolizyjne
  Prawo Konstytucyjne
  Prawo Obce
 prawo pracy
 prawo prywatne międzynarod...
 prawo publiczne
  Prawo Socjalne
 prawo spółek
 teoria prawa
 Informacje:
 akty prawne
 artykuły
 dokumenty
 glosy
  Interpretacje Podatkowe
 kazusy
 komentarze
 leksykon openlaw.pl
 literatura
 mind-mapy
 opinie prawne
 orzecznictwo
 recenzje
 samorządy prawnicze
 schematy
 skróty
 skrypty
 wzory
 Adresaci:
 autor
  Grenzgaenger
 klient
  Radca Prawny
 student
 użytkownik
 wierzyciel

Roszczenia o zwrot pożytków albo ich równowartości

roszczenia z art. 224 § 2 zd. 2 KC
art. 224 KC
§ 1. Samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani za jej pogorszenie lub utratę. Nabywa własność pożytków naturalnych, które zostały od rzeczy odłączone w czasie jego posiadania, oraz zachowuje pobrane pożytki cywilne, jeżeli stały się w tym czasie wymagalne.
§ 2. Jednakże od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył.
oraz art. 225 zd. 2 KC
art. 225 KC
Obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której ten dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy. Jednakże samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest nadto zwrócić wartość pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał, oraz jest odpowiedzialny za pogorszenie i utratę rzeczy, chyba że rzecz uległaby pogorszeniu lub utracie także wtedy, gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego.

Przesłanki i zakres roszczenia o zwrot pożytków albo ich równowartości zależą od istnienia dobrej wiary posiadacza.

A. Roszczenia przeciw posiadaczowi w dobrej wierze, art. 224 § 2 zd. 2 KC
art. 224 KC
§ 1. Samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani za jej pogorszenie lub utratę. Nabywa własność pożytków naturalnych, które zostały od rzeczy odłączone w czasie jego posiadania, oraz zachowuje pobrane pożytki cywilne, jeżeli stały się w tym czasie wymagalne.
§ 2. Jednakże od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył.

Od momentu dowiedzenia się o wytoczeniu powództwa posiadacz (samoistny i zależny) zobowiązany jest do zwrotu pobranych od tej chwili pożytków, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył. Pożytki pobrane zanim posiadacz dowiedział się o wytoczeniu powództwa windykacyjnego pozostają własnością posiadacza.
Pożytki rzeczy obejmują zarówno pożytki naturalne jak i pożytki cywilne (art. 53 KC
art. 53 KC
§ 1. Pożytkami naturalnymi rzeczy są jej płody i inne odłączone od niej części składowe, o ile według zasad prawidłowej gospodarki stanowią normalny dochód z rzeczy.
§ 2. Pożytkami cywilnymi rzeczy są dochody, które rzecz przynosi na podstawie stosunku prawnego.
).
Powyższe roszczenie nie obejmuje natomiast tych pożytków, których posiadacz z powodu złej gospodarki nie uzyskał i to niezależenie od tego, czy nastąpiło to przed czy po wytoczeniu powództwa windykacyjnego.

B. Roszczenia przeciw posiadaczowi w złej wierze, art. 225 zd. 2 KC
art. 225 KC
Obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której ten dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy. Jednakże samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest nadto zwrócić wartość pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał, oraz jest odpowiedzialny za pogorszenie i utratę rzeczy, chyba że rzecz uległaby pogorszeniu lub utracie także wtedy, gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego.

Posiadacz w złej wierze jest zobowiązany zwrócić pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych pożytków, które zużył oraz uiścić wartość tych pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał. Oznacza to poszerzoną w stosunku do posiadacza w dobrej wierze odpowiedzialność posiadacza w złej wierze. W razie złej wiary posiadacza wyrównanie zakłada więc istnienie po stronie właściciela uzdolnień do osiągnięcia optymalnych pożytków (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9.6.2000 r., IV CKN 1159/00 LEX 52472).

C. Zakres roszczenia w obu przypadkach
Pewne zasady są dla obydwu powyższych roszczeń wspólne. Nie ma bowiem znaczenia dla tych roszczeń to, czy właściciel rzeczy, który podnosi powyższe roszczenie sam uzyskałby te pożytki, czy też nie (DybowskiOchronaWlasnosci, str. 189). Obowiązek ten obejmuje więc także te pożytki, które uzyskane zostały dzięki osobistym zabiegom i zdolnościom posiadacza.


CategoryRoszczeniaPrawnorzeczowe CategoryOchronaWlasnosci CategorySkrypty
 

brak komentarzy do strony. [dodaj komentarz]

informacja prawna  |  regulamin  |  korzystanie z treści wyłącznie w oparciu o licencję openlaw.pl ©
Strona zosta�a wygenerowana w 0.0302 sekund